Nazwa międzynarodowa: Isoflurane
Producent: Baxter
Anestetyk wziewny z grupy pochodnych halogenowych eteru metylowo-etylowego. Wywołuje zależną od dawki przemijającą utratę świadomości, zniesienie bólu, modyfikację odruchów autonomicznych, hamowanie czynności układu oddechowego i krążenia. Współczynniki rozdziału krew/gaz dla izofluranu wynosi 1,4. Pozwala na wprowadzenie do znieczulenia w ciągu 7-10 min., względnie szybkie budzenie i powrót świadomości. Na układ oddechowy działa drażniąco (przy wprowadzeniu wziewnym przez maskę może wyzwolić kurcz krtani), powoduje silną depresję oddechową; umiarkowanie stymuluje wydzielanie śliny i wydzieliny drzewa oskrzelowego; osłabia odruchy krtaniowe i gardłowe. Zależnie od dawki hamuje oddychanie przez zmniejszenie objętości oddechowej przy niezmienionej lub nieznacznie zwiększonej częstości oddechów. Wpływa na układ krążenia proporcjonalnie do użytych stężeń: zmniejsza naczyniowy opór obwodowy, powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, nie zmienia lub przyspiesza akcję serca, nie powoduje bradykardii. Na modelach zwierzęcych w niektórych przypadkach obserwowano rozkurcz naczyń wieńcowych i zespół podkradania wieńcowego z obszarów o upośledzonej perfuzji. Dotychczasowe badania kliniczne nie potwierdziły występowania u ludzi zespołu podkradania wieńcowego ani niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą wieńcową w następstwie stosowania izofluranu. Zwiększa przepływ mózgowy. Zmniejsza napięcie mięśniowe. Jest wydalany z organizmu z powietrzem wydechowym, w minimalnym stopniu metabolizowany w organizmie, m.in. do kwasu trójfluorooctowego. Średnie stężenie fluorków nieorganicznych we krwi podczas stosowania izofluranu wynosi 3-4 mmol/l.
Wziewne znieczulenie ogólne.
Nadwrażliwość na halogenowe środki zniczulające. Zagrożenie zespołem hipertermii złośliwej (HM w wywiadzie, znana lub podejrzewana skłonność genetyczna do HM). Zaburzenia czynności wątroby (marskość, wirusowe zapalenie lub inne choroby wątroby), żółtaczka, gorączka niewyjaśnionego pochodzenia, leukocytoza lub eozynofilia występująca po uprzednim stosowaniu anestetyków halogenowych. Nieleczona niewydolność krążenia.
Lek powoduje depresję układu oddechowego (proporcjonalnie do głębokości znieczulenia) - powinien być stosowany z oddechem kontrolowanym. Może wyzwalać kaszel lub kurcz głośni przy wprowadzeniu do znieczulenia. Obniża ciśnienie tętnicze. Często (>1/100) może powodować: kaszel, zaburzenia rytmu serca, hipotensję, hiperglikemię, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, retencję bromsulftaleiny, zmniejszenie stężenia cholesterolu i aktywności fosfatazy alkalicznej, dreszcze. Z częstością <1/100 ->1/1000 notowano wymioty i nudności. Rzadko (<1/1000) może powodować pooperacyjną niedrożność jelit, zaburzenia czynności wątroby, żółtaczkę, hipertermię złośliwą, skurcz krtani, skurcz oskrzeli.
Nie stosować jednocześnie z nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko wystąpienia przełomu - inhibitory MAO należy odstawić minimum 15 dni przed planowanym znieczuleniem. Nie zaleca się jednoczesnego z izofluranem stosowania β-sympatykomimetyków (izoprenalina) oraz α- i β-sympatykomimetyków (adrenalina, noradrenalina) ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych komorowych zaburzeń rytmu i tachyarytmii. Zastosowanie β-adrenolityków jednoczesne z izofluranem wiąże się z ryzykiem zablokowania kompensacyjnego mechanizmu sercowo-naczyniowego i nasilenia ujemnego efektu inotropowego. Przyjmuje się, że leki zawierające β-adrenolityki nie muszą być odstawione przed znieczuleniem, ale należy unikać gwałtownego zmniejszania ich dawki. Izoniazyd - zwiększa się ryzyko jego toksycznego działania na wątrobę oraz zwiększenia tworzenia toksycznych metabolitów izoniazydu - izoniazyd należy odstawić 7 dni przed znieczuleniem i można wznowić jego podawanie 15 dni po znieczuleniu. Adrenalina - podawana również miejscowo (np. podskórnie, dodziąsłowo, celem zmniejszenia krwawienia) powinna być użyta w mniejszej dawce (u dorosłych: 0,1 mg/10 min lub 0,3 mg/h) ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych komorowych zaburzeń rytmu. Sympatykomimetyki o działaniu pośrednim (amfetamina, efedryna i ich pochodne, psychostymulanty, leki zmniejszające łaknienie) - zaleca się odstawienie tych leków kilka dni przed znieczuleniem. Antagoniści wapnia zwiększają ryzyko hipotensji. Izofluran nasila działanie środków zwiotczających mięśnie - zaleca się zmniejszenie (o 50-66%) dawek tych leków. U pacjentów otrzymujących opioidy, benzodiazepiny, leki uspokajające należy zmniejszyć dawkę izofluranu i zachować ostrożność ze względu na nasilone hamowanie ośrodka oddechowego.
Do wprowadzenia do znieczulenia: początkowo 0,5% obj., następnie 1,3-3,0% obj. Podtrzymanie znieczulenia: 0,5-2,5% obj. z N2O lub 1,0-3,5% obj. z czystym tlenem (w zależności od rodzaju znieczulenia); u osób w podeszłym wieku należy stosować mniejsze stężenia izofluranu. Minimalne stężenia pęcherzykowe (MAC) zmieniają się wraz z wiekiem: noworodki -1,6%, niemowlęta 1-6 mies. - 1,87%, niemowlęta 7-12 mies. - 1,8%, dzieci 1-2 lata - 1,6%, 3-5 lat - 1,62%, 6-10 lat - 1,4%, 10-15 lat - 1,16%; dorośli w wieku 26 +/- 4 - 1,28%, 44 +/- 7 - 1,15%, 64 +/- 5 - 1,05% (podano wartości w czystym tlenie). W fazie wybudzania - po zamknięciu parownika należy wentylować pacjenta czystym tlenem do czasu obudzenia.
Środki ostrożności
Może być stosowany jedynie przez osoby wyszkolone w anestezjologii ze specjalnie wyskalowanych parowników dla izofluranu, z zabezpieczeniem w sprzęt i leki do resuscytacji, utrzymywania drożności dróg oddechowych, prowadzenia oddechu kontrolowanego z tlenem. Efekt hamowania ośrodka oddechowego jest nasilony jeśli stosowano do premedykacji lub podczas znieczulenia analgetyki opioidowe lub inne leki blokujące ośrodek oddechowy. Ostrożnie stosować u pacjentów z miastenią i innymi chorobami złącza nerwowo-mięśniowego. W operacjach neurochirurgicznych stosować wyłącznie z oddechem kontrolowanym. Ostrożnie i w zmniejszonych stężeniach stosować u pacjentów z hipotensją, hipowolemią, w złym stanie ogólnym. Stosowanie izofluranu w powtarzanych znieczuleniach w krótkim odstępie czasu powinno być rozważane z dużą ostrożnością.
Ciąża i okres karmienia piersią
Bezpieczeństwo stosowania w ciąży - kat. C. Brak dostatecznych badań klinicznych dotyczących stosowania izofluranu u kobiet ciężarnych. Lek należy stosować jedynie w przypadku, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Nie ma wystarczających danych do zalecania stosowania izofluranu w położnictwie, poza stosowaniem do cięcia cesarskiego. Karmienie piersią należy przerwać na 12-24 h po wybudzeniu ze znieczulenia z użyciem izofluranu.
Uwagi
Po znieczuleniu izofluranem pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać maszyn i urządzeń w ruchu przez 24 h od ustąpienia znieczulenia; pacjenci nie powinni spożywać alkoholu.
płyn do anestezji wziewnej: but. 100 ml, 250 ml ; 1 butelka zawiera 100 ml lub 250 ml izofluranu
Przed użyciem zapoznaj się z ulotką, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie oraz informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego, bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
