Witamina C (kwas askorbowy) jest niezbędnym elementem metabolizmu wszystkich znanych zwierząt. W odróżnieniu od większości z nich człowiek nie potrafi syntetyzować witaminy C i musi dostarczać ją do organizmu wraz z pokarmami. Zawierają ją porzeczki, truskawki, owoce cytrusowe, kapusta, pietruszka, szpinak, rzeżucha, pomidory i zielona papryka. Dobowe zapotrzebowanie na witaminę C ocenia się u człowieka dorosłego na 60 mg. u kobiet w ciąży na 100 mg. u dzieci zaś na 40-60 mg.
Nadmiar przyjętego kwasu askorbowego nie może być w organizmie magazynowany i jest wydalany z moczem. Nadmierne przyjmowanie witaminy C powoduje zakwaszenie moczu, sprzyja wytrącaniu szczawianów wapnia oraz występowaniu kamicy nerek.
W przypadku spożywania wyłącznie pokarmów niezawierających witaminy C objawy jej niedoboru pojawiają się po ok. 3 miesiącach. Są to obrzmienie dziąseł i wypadanie zębów, zmiany skórne w postaci punkciko-watych wylewów krwi do mieszków włosowych, osłabienie, ból kończyn, kruchość naczyń krwionośnych i łatwość występowania sińców. Chorobę spowodowaną niedoborem witaminy C nazywamy szkorbutem. Nieleczony szkorbut może zakończyć się zgonem. U dzieci niedobór witaminy C prowadzi do zaburzeń struktury tkanki kostnej, podatności kości na złamania, włóknicnia szpiku kostnego.
Poza leczeniem szkorbutu witamina C jest stosowana zapobiegawczo przy podejrzeniu istnienia jej niedoborów. Pomimo zwyczajowych sądów, iż zapobiega zakażeniom bakteryjnym i wirusowym i podnosi odporność organizmu, nie zostało to udowodnione w sposób przekonywający.
więcej na ten temat: Witaminy powrót do listy
