Lęk przed pracą, przez ośmieszeniem, bólem czy zmianami, które następują w naszym ciele... Myślisz, że to bzdury? Wymysł zbyt delikatnych osób, które nie mają innych powodów do zmartwień? Mylisz się. Tego rodzaju zaburzenia występują często i ludzie chorzy w większości przypadków naprawdę nie potrafią sami się z nimi uporać.

Ostry zespól stresowy.

Objawy klinicznego niepokoju zdarzają się po traumatycznych doświadczeniach (takich jak wypadek samochodowy, napad lub bycie świadkiem brutalnej przemocy). Symptomy zespołu stresowego zwykle ustępują samoistnie w okresie ośmiu tygodni po traumatycznym wydarzeniu.

Zespól stresu pourazowego.

Cechą zespołu stresu pourazowego jest niepokój powracający w okresie dłuższym od ośmiu tygodni. Jego intensywność zależy od bliskości ofiary względem traumatycznego wydarzenia. Do typowych przyczyn należą: brutalne napaści, gwałty, porwania, tortury, sytuacje wojenne, poważne wypadki, przeżycia związane ze śmiercią bardzo bliskich osób oraz diagnozy śmiertelnych chorób. Objawy stresu pourazowego powodują znaczne utrudnienia w pracy zawodowej i funkcjonowaniu społecznym pacjentów.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.

U pacjentów z tym typem zaburzeń występują powtarzające się rytualne zachowania mające na celu kontrolowanie lub odsuwanie obsesyjnych myśli i niepokojów. Wielokrotne sprawdzanie drzwi, okien i piecyków, mycie rąk kilkadziesiąt razy w ciągu dnia oraz przesadna potrzeba porządkowania rzeczy w określony sposób to przykłady zachowań obsesyjno-kompulsyjnych. Osoby dotknięte takim zaburzeniem pragną się pozbyć powracających myśli i obrazów zmuszających je do dziwacznych zachowań, zwykle jednak porzucenie owych rytuałów powoduje nasilenie niepokoju.

Anoreksja/bulimia.

Lęk przed nadwagą może powodować niezdrowy stosunek do jedzenia. U osób cierpiących na anoreksję występuje objaw odmawiania sobie jedzenia motywowany takim lękiem. W bulimii mamy do czynienia z próbą kontrolowania ilości przyjmowanego pożywienia polegającą na objadaniu się oraz pozbywaniu się pokarmu -zwracaniu go.

Hipochondria.

Istotą tego zaburzenia jest nieuzasadniony lęk przed poważną chorobą. Lęki bezpostaciowe przenoszone są na jakąś część ciała, którą można uczynić „odpowiedzialną" za zaburzenie zdrowia. Hipochondryk stara się następnie rozwiązać swój problem, lecząc domniemaną chorobę. Jeśli wykluczające ją profesjonalne porady lekarskie i wielokrotne badania przyniosą mu wystarczającą pewność, jego wyobraźnia zaczyna szukać w ciele innego chorego narządu lub układu. Hipochondryków zwykle spotykają kpiny; zdecydowanie więcej współczucia budzą w nas osoby cierpiące na inne zaburzenia związane z niepokojem, takie jak np. lęk napadowy.

Triochotillomania.

Zaburzenie to objawia się wyrywaniem sobie włosów, zwłaszcza w sytuacjach stresowych.

Obsesja wad cielesnych.

Jest to szczególny przypadek zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, w którym pacjent postrzega jakąś część swojego ciała jako nieestetyczną (zwykle dotyczy to nosa, brody, warg, piersi, palców dłoni, nóg lub narządów płciowych). Osoby dotknięte tym zaburzeniem często poddają się wielokrotnym operacjom plastycznym w nadziei, że po usunięciu rzekomej wady poczują się lepiej. Niestety, nawet po licznych zabiegach nie następuje poprawa samopoczucia, ponieważ istotą zaburzenia jest wewnętrzny niepokój. Ewidentnym przykładem tego zaburzenia jest przypadek piosenkarza Michaela Jacksona.

Zespoły depresyjne związane z zaburzeniami równowagi hormonalnej.

Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, depresja poporodowa oraz śród- i pomenopauzalne zmiany nastrojów są dobrze udokumentowane. Szczególnie skuteczne są w tych przypadkach leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI). Fluoksetyna sprzedawana pod różnymi nazwami handlowymi (Bioxetin, Andepin, Fluoksetyna, Deprexetin) może być stosowana w miarę potrzeby do łagodzenia niekorzystnych zmian nastroju.

Większość fobii i zaburzeń związanych z niepokojem - jeśli jest to uzasadnione natężeniem objawów i wynikającymi z nich dysfunkcjami - da się znacznie złagodzić za pomocą nowoczesnych leków, które może zalecić lekarz pierwszego kontaktu lub psychiatra. Zastosowanie środków farmakologicznych może wielu pacjentom przynieść pierwszą od lat prawdziwą ulgę i nadzieję. Jeżeli lekarz uważa przyjmowanie leków za wskazane, nie należy się wahać z ich stosowaniem. Lek możemy zawsze odstawić, jeśli jego działanie nie będzie nam odpowiadało.

źródło: „Jak pokonać lęk i fobie?” J. Gardner, A.H.Bell; wyd. Świat Książki

Czytaj też:
Nieuzasadniony lęk czyli fobia
Fundamentalne prawdy o niepokoju