Jest powszechnym schorzeniem skóry, z którym borykają się młodzi ludzie, ale coraz częściej dotyczy osób nieco starszych. Trądzik.

Widocznym objawem trądziku jest wyprysk. Proces rozpoczyna się w skutek nadmiernej produkcji łoju, co prowadzi do zatkania ujścia gruczołu łojowego. Potem pojawia się zaczerwienienie i wypukłość tzw. pryszcz.
W zatkanym gruczole łojowym gromadzą się bakterie beztlenowe Propionibacterium acnes, które odpowiedzialne są za powstawanie stanu zapalnego.

Ważne jest, aby zapobiegać nadmiernemu wydzielaniu serum jak najwcześniej.
Należy oczyszczać skórę i stosować kosmetyki do cery trądzikowej.
Najprawdopodobniej kłopoty z cerą spowodowane są również zmianami hormonalnymi. Zbyt duża produkcja sebum często związana jest z wysokim poziomem androgenów. U kobiet mogą mieć na to wpływ również zmiany w poziomie żeńskiego hormonu płciowego – progesteronu. Za zmiany trądzikowe mogą być również odpowiedzialne czynniki genetyczne.

Powodów powstawania niedoskonałości skóry jest wiele, wiec jeśli regularne i odpowiednie dbanie o nią nie przynosi upragnionego rezultatu, należy umówić się na wizytę do dermatologa.

Jak rozpoznać, że to trądzik?

Jeśli zmiany skórne, nawet te pojedyncze, regularnie pojawiają się na twarzy, plecach, barkach, klatce piersiowej. Czasami krosty mogą występować pod pachami, w pachwinach i na pośladkach (to tzw. odwrócona postać trądziku).
Gdy pojawiają się zaskórniki - małe jasnożółte grudki widoczne pod powierzchnią skóry w wąskich ujściach gruczołów łojowych lub tzw. wągry - umiejscowione w rozszerzonych ujściach gruczołów łojowych, ciemno zabarwione na szczycie

Postaci trądziku

Występują różne rodzaje trądziku. Najłagodniejsze są prawie niewidoczne, ale mogą też pojawiać się duże zmiany ropne i guzowate stany zapalne

 

• - zaskórnikowy, młodzieńczy - pojawia się w okresie dojrzewania; zazwyczaj znika po kilku latach; występują zamknięte lub otwarte zaskórniki na twarzy, niekiedy na plecach;
• grudkowo-krostkowy – zaskórnikom towarzyszy stan zapalny (czerwone grudki i krostki średnicy kilku milimetrów);
• ropowiczy – zaskórniki, krostki, guzki i torbiele wypełnione są ropą i krwią; a po ich wygojeniu zostają blizny; może mieć postać tzw. skupioną, gdzie wykwity zlewają się ze sobą (częściej występuje u chłopców);
• bliznowcowy - pojawia się na plecach i karku; może towarzyszyć trądzikowi ropowiczemu; wśród gojących się zmian powstają przerosłe blizny;
• o ostrym przebiegu z objawami ogólnymi - ropne guzy i torbiele (jak w trądziku ropowiczym), występują również: wysoka gorączka, bóle stawów i złe samopoczucie; może pojawiać się nagle (np. po sterydach anabolicznych);
• przeczosowy - powstaje w wyniku notorycznego drapania i wyciskania krost; nawyk utrwala się psychicznie; leczenie polega na stosowaniu leków uspokajających i sesji u psychologa

Leczenie

Leczeniem trądziku powinien zająć się lekarz dermatolog, będzie umiał prawidłowo ocenić, czy w danej postaci trądziku wystarczy leczenie miejscowe, czy należy włączyć preparaty o działaniu ogólnym. Właściwa terapia unormuje produkcję łoju (ale nie odtłuszczenie skóry), zapobieganie stanom zapalnym i tworzeniu się blizn.
Głównie stosuje się leki do użytku zewnętrznego udrażniające gruczoły łojowe, antybiotyki zwalczające bakterie. Kobiety mogą przyjmować preparaty hormonalne o działaniu antyandrogenowym – pod ścisłą kontrolą lekarza.
W leczeniu miejscowym (kremy, maści, płyny do użytku zewnętrznego) używa się do oczyszczania skóry roztworów spirytusowych zawierających tymol, mentol oraz kwas salicylowy. Istnieje również wiele preparatów gotowych, zawierających antybiotyki, często w połączeniu z innymi składnikami. Inną grupą są środki zawierające kwas azelainowy. Stosuje się też preparaty zawierające siarkę.

W łagodnych postaciach trądziku pospolitego można samemu wypróbować preparaty kosmetyczne i słabo działające leki dostępne w aptekach bez recepty. Wskazane jest także okresowe oczyszczanie skóry w gabinecie kosmetycznym.

W leczeniu trądziku potrzebne są cierpliwość i systematyczność. Nie należy pozbywać się krost poprzez wyciskanie, ponieważ mogą pozostać blizny, a ich leczenie jest trudne i czasami bywa niemożliwe. Z czasem, gdy skóra już funkcjonuje normalnie, blizny te bledną i stają się płaskie, a tym samym mniej widoczne.

Czytaj też:
DOMOWE SPOSOBY NA PIĘKNĄ CERĘ