Nadwzroczność – zwana również dalekowidztwem – jest jedną z najczęściej spotykanych wad wzroku. Jest ona wynikiem zbyt małych rozmiarów przednio-tylnych oka (czyli zbyt krótką gałką oczną) w stosunku do jego siły łamiącej lub niewystarczającą siłą łamiącą układu optycznego oka (np. zbyt płaską rogówką) w stosunku do jego długości. Promienie równoległe, które w oku zdrowym ogniskowane są na siatkówce, w oku nadwzrocznym ogniskowane są za siatkówką.

Nieskorygowana nadwzroczność i związane z tym stałe napięcie akomodacji może prowadzić do zaburzeń w całym układzie mięśniowym oka (łącznie z zezem). Wynikiem tej wady jest trudność widzenia obrazów bliskich i dalekich.

Przyczyny nadwzroczności
Nadwzroczność najczęściej spowodowana jest skróceniem gałki ocznej lub zbyt słabą zdolnością skupiającą soczewki (poprzez zmniejszenie jej elastyczności) i dodatkowo osłabieniem mięśnia rzęskowego występujące np. u ludzi starszych (stąd nazwa w tym przypadku – starczowzroczność).

Objawy nadwzroczności
Jeżeli nadwzroczność nie jest wysoka i wysiłek wkładany w akomodację nie jest nadmierny, prawidłowe może być widzenie bliskich przedmiotów. Zwykle jednak nadwzroczność objawia się nieostrym widzeniem przedmiotów położonych blisko. Zwiększony wysiłek przy akomodacji powoduje osłabienie wzroku, bóle oczu i głowy, niekiedy mdłości.

U dzieci można zaobserwować zeza zbieżnego, który związany jest z nadmierną akomodacją.

Zdarza się, że nadwzroczność daje objawy pozornie niezwiązane z oczami – wymioty, nagłe bóle głowy, mdłości.

Leczenie nadwzroczności
Do korekcji nadwzroczności stosuje się okulary korekcyjne lub soczewki kontaktowe. Są to soczewki skupiające (wypukłe). Ich moc optyczną podaje się w dioptriach dodając znak plus. W przypadku dzieci korekcja wady nie zawsze jest konieczna – jeżeli nie ma objawów i nie występuje zez dzieci takie nie wymagają okularów. Nadwzroczność najczęściej ustępuje stopniowo.

Joanna Inorowicz/linemed.pl

Czytaj też:
Jak chronić oczy?
Ćwicz oczy
Jaskra