Wiele osób traktuje zwierzęta domowe jak członków rodziny. Okazuje się im czułości, pozwala lizać po twarzy i jeść ze swojego talerza. Tymczasem takie zachowania budzą realne zagrożenie zarażenia się różnymi chorobami odzwierzęcymi. CHOROBY PRZENOSZONE PRZEZ PSA Toksokaroza – zarażenie glistą psią Przyczyny: glista psia to nicień o długości 12-18 cm, występujący zwłaszcza w jelitach młodych zwierząt. Szczenię zarazić się może już w życiu płodowym, albo, podobnie jak mały kot, przez mleko matki lub połknięcie inwazyjnego jaja ze środowiska zewnętrznego. Szczenięta, które zostały zainfekowane w życiu płodowym , mogą wydalać dojrzałe jaja po 3 tygodniach, a zarażone już po urodzeniu po około 4-5 tygodniach.
Zarażenie: człowiek zaraża się glistą psią, podobnie jak kocią, przez połknięcie jaja. W organizmie ludzkim, nie przechodzą one pełnego cyklu, jak dzieje się to w przypadku kotów i psów, lecz po wykluciu się larwy przenikają przez ściany jelita cienkiego i wraz z krwią wędrują po organizmie, docierając do wielu narządów, w których następnie się osadzają. Larwy w ustroju przetrwać mogą nawet do dwóch lat.
Objawy: podobne do zarażenia glistą kocią. Tak samo rozróżnia się trzy formy toksokarozy: uogólnioną, oczna i mózgową.
Leczenie: takie samo jak w przypadku zarażenia larwami glisty kociej
Zarażenie tasiemcem psim Przyczyna: Dorosły tasiemiec osiąga rozmiary od 13 do 80 cm. Człony, w wyglądzie przypominające pestki ogórka lub dyni, mają zdolność do samodzielnego wypełzania z odbytu zwierzęcia. Jaja, otoczone śluzem, który jest przysmakiem pcheł, rozwijają się w ich wnętrzu. Pies zaraża się poprzez przypadkowe połknięcie pchły, będącej żywicielem larwy tasiemca. Po około 2-3 tygodniach od zarażenia w jego kale pojawiają się pierwsze człony tasiemca
Zarażenie: Człowiek jest żywicielem przypadkowym tasiemca psiego, gdy przypadkowo połknie pchłę, która będzie żywicielem pośrednim tasiemca. Do połknięcia najczęściej dochodzi podczas nierozważnej czułości, gdy człowiek całuje psa w pysk i pozwala mu lizać się po twarzy. Możliwe jest także przeniesienie pchły do ust po głaskaniu zwierzęcia i nieumyciu po tym rąk – np. pod paznokciem.
Objawy: u dorosłych zarażenie zazwyczaj przebiega bezobjawowo. U dzieci pojawiają się objawy niestrawności, utrata apetytu, bóle brzucha, wymioty. W kale wykrywa się charakterystyczne człony, albo jaja skupione w grupy.
Wścieklizna Przyczyna: jest to najbardziej znana choroba przenoszona przez zwierzęta. Do zakażenia dochodzi w momencie ugryzienia przez zwierze zarażone wirusem wścieklizny – musi zajść kontakt śliny zwierzęcia z krwią. Aby chorobę tę wykluczyć , powinno się jak najszybciej wziąć psa na obserwację. Szczepienia przeciw wściekliźnie są obowiązkowe, obejmują także dzikie zwierzęta, dla których rozsypuje się w lesie specjalne szczepionki (dla lisów, wilków itp.) Chore zwierze nie obawia się ludzi, ma wodowstręt i jest agresywne.
Leczenie: jeżeli istnieje cień podejrzeń, że zwierze, które zaatakowało człowieka było chore, należy poddać poszkodowanemu serię zastrzyków, aby wykluczyć możliwość zarażenia. Z wścieklizną można walczyć dopóki nie wystąpią objawy choroby. Kiedy to się stanie, dla chorego będzie już za późno.
Daria Ciunelis/linemed.pl
Czytaj też: CHOROBA KOCIEGO PAZURA
