„Grypa żołądkowa" to pospolita nazwa dla wirusowej infekcji układu pokarmowego, która w rzeczywistości, wbrew opiniom pacjentów, ma niewiele wspólnego z prawdziwą grypą.

Grypa żołądkowa podobnie jak zwykła grypa wywołana jest przez wirusy, ale zakwalifikowane do innej rodziny są to tzw. rotawirusy. Stąd grypę żołądkową nazywa się „infekcją rotawirusową". Rotawirusy atakują głównie błonę śluzową układu pokarmowego. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową poprzez skażone wirusem dłonie, pożywienie - niebezpieczne są zwłaszcza produkty nie podlegające obróbce termicznej oraz poprzez skażoną wodę. Źródłem zakażenia jest osoba chora lub rekonwalescent. Do zakażenia wystarczy zaledwie kilka wirusów (10-100 cząsteczek).

Wirusy atakują błonę śluzową przewodu pokarmowego, stąd też chorobie towarzyszą następujące objawy:

- silne bóle brzucha

- nudności

- wymioty oraz obfita, wodnista biegunka

Poza tym zazwyczaj towarzyszy temu wysoka gorączka, nawet do 40 st. C, ogólne osłabienie i uczucie rozbicia.

Dolegliwości, zwłaszcza u zdrowych (nie chorujących na inne choroby) osób dorosłych, często ustępują samoistnie. Należy jednak pamiętać, że w przypadku grypy żołądkowej przede wszystkim grozi nam odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe, które mogą mieć negatywne konsekwencje dla zdrowia. Dotyczy to głównie dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 3 lat), osób w wieku podeszłym oraz osób z upośledzoną czynnością układu immunologicznego, dla tych pacjentów infekcja często kończy się hospitalizacją.

Należy podkreślić, że noworodki oraz niemowlęta karmione piersią są w naturalny sposób chronione dzięki przeciwciałom otrzymywanym z mlekiem matki.

Przebycie „infekcji rotawirusowej" powoduje, że w błonie śluzowej przewodu pokarmowego powstają swoiste przeciwciała chroniące nas przed ponowną infekcją rotawirusową. Jednak zyskujemy odporność tylko i wyłącznie na wybrany szczep wirusa. Dla kolejnych, zmutowanych szczepów droga do naszego układu pokarmowego będzie otwarta.

W przypadku „grypy żołądkowej" jedynym sposobem leczenia jest leczenie objawowe czyli przede wszystkim nawadnianie, stosowanie probiotyków, preparatów elektrolitowych (dostępnych na receptę) oraz dieta kleikowa. Gdy przebieg jest bardzo ciężki oraz gdy choroba wystąpiła u małego dziecka lub osoby starszej zazwyczaj wymagane jest nawadnianie dożylne, co wiąże się z hospitalizacją.

Rozprzestrzenianiu rotawirusów sprzyjają duże skupiska ludzkie, a więc żłobki, przedszkola, domy opieki, szpitale. Ważne jest więc utrzymywanie higieny osobistej i higieny posiłków. Pamiętajmy o myciu rąk po każdej wizycie w toalecie. Jeżeli jeden z domowników cierpi z powodu infekcji rotawirusowej należy po każdym skorzystaniu z toalety dokładnie umyć muszlę klozetową lub nocnik, wodę należy spuszczać przy zamkniętej klapie. W przypadku gdy choroba dotknie małych dzieci, to pieluchy należy szczelnie zawijać w worki foliowe i jak najszybciej wynosić do śmietnika. Rotawirusy wydalane są sukcesywnie wraz z kałem osoby zainfekowanej w czasie choroby, ale również kilka dni po wyzdrowieniu, stąd tak istotne jest zachowanie wymienionych środków ostrożności..

Od kilku lat dostępne są na rynku szczepionki dla dzieci przeciw rotawirusom. Szczepienie jest wskazane po konsultacji z pediatrą.

Autor: Lek. med. Katarzyna Mikulska

Źródło: www.centrumgrypa.pl

Czytaj też:"Nieżyt żołądkowo-jelitowy"
                  "Brzuch - bóle - diagnoza"
                  "Rotawirusy"