Oddychanie to nie tylko pobór tlenu i wydychania zużytego powietrza, lecz proces ważny dla całego ciała i psychiki. Ma z nim ścisły związek na przykład równowaga kwasowo-zasadowa i sprawność wegetatywnego układu nerwowego, oddychanie wpływa także na układ sercowo-naczyniowy, metabolizm i życie psychiczne.

Można nawet powiedzieć, że oddychanie, bardziej lub mniej, wspomaga niemal wszystkie czynności organizmu albo wpływa na nie w jakiś inny sposób.

Zaburzenia oddechu odbijają się więc nie tylko na narządach oddechowych. Przyczyniają się do powstawania dolegliwości krążenia i nerwowych, zakłóceń w przemianie materii oraz do przekwaszenia organizmu.

Oddychanie może spełniać ważną rolę, gdy pacjent doznaje takich objawów: bóle głowy, nerwowość, rozdrażnienie, kurcze, konwulsje, kolki i stany lękowe.

Około połowy ludności w zachodnich krajach uprzemysłowionych oddycha mniej lub bardziej nieprawidłowo - przede wszystkim pośpiesznie, płytko, z zadyszką. Bierze się to ze stresu, pośpiechu i codziennego nadmiaru wrażeń, gdyż wówczas taki negatywny wpływ wywiera na oddychanie wegetatywny układ nerwowy.

Niewłaściwe sterowanie oddechem może stać się jedną z przyczyn silnej meteoropatii. Profilaktyka i terapia często polega na treningu oddechowym, który stabilizuje i dostraja zarówno ciało, jak i ducha.

Mamy dziś różne szkoły oddychania, odwołujące się do odmiennych wyobrażeń i teorii. Jedne przykładają wagę do kwestii somatycznych, inne do życia psychicznego, na które chcą oddziaływać pośrednio. Tylko doświadczony terapeuta potrafi rozstrzygnąć, którą z technik polecić w konkretnym przypadku.

Zasadniczo nie wolno uczyć się oddychania metodą samokształcenia z poradnika. Początkujący zawsze będzie potrzebował kompetentnego instruktora, w przeciwnym razie mogą powstać lub nasilić się zaburzenia oddechu i zakłócenia w układzie sercowo-naczyniowym. Dlatego darujemy sobie tutaj przedstawianie poszczególnych technik oddechowych. Leczący sam wybierze najlepszą dla danego przypadku i zademonstruje, jak ją stosować. Dopiero dobrze opanowana technika może być stosowana samodzielnie.

Część ćwiczeń oddechowych można połączyć z gimnastyką lub zajęciami sportowymi. Treningi oddychania powinny odbywać się w dobrze przewietrzonej sali lub przy otwartych oknach, aby dostarczyć organizmowi wystarczającą ilość tlenu.

Prawidłowość, że ćwiczenia przynoszą dobry skutek tylko wtedy, gdy są regularnie powtarzane, dotyczy także treningu oddechowego. I znowu terapeuta musi indywidualnie zdecydować, jak często i jak długo ćwiczyć. Nigdy nie należy przesadzać z treningiem, bo mógłby wtedy spowodować jeszcze większe szkody.

Najważniejszym celem terapii oddechowej jest trwałe wyregulowanie oddechu. Gdy tylko okaże się, że pacjent w każdej sytuacji oddycha prawidłowo, ćwiczenia staną się zbyteczne.

źródło: G. Leibold „Wrażliwość na pogodę"; wyd. AWM

Czytaj też:
Ćwiczenia w osteoporozie
Nordic Walking - chód z kijkami
Bieg po zdrowie